Lubelski Oddział PZK w latach  1957 - 1967

W dniu 29 września 1957 roku Prezydium Polskiego Związku Krótkofalowców powołało Oddział P.Z.K. w Lublinie, wyznaczając mu teren działania obszar województwa lubelskiego.  Oddział nosił oficjalną nazwę: Polski Związek Krótkofalowców, Oddział w Lublinie. Do zwołania   Walnego Zgromadzenia członków P.Z.K Oddział w Lublinie została powołana Komisja Organizacyjna w składzie: inż. Edward Kawczyński, mgr Zbigniew Rybka, Alfred Kozłowski i Jerzy Miśkiewicz.   W dniu 27 października 1957 odbyło się walne  zgromadzenie założycielskie Lubelskiego Oddziału PZK, na którym powołano władze Oddziału.  Poniżej  zawarty jest cytat z zawiadomienia wniesionego do Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w Lublinie – Wydział Społeczno-Administracyjny,  o utworzeniu Oddziału: 

„Do władz Związku zostali wybrani:

1. Prezes inż. Edward Kawczyński
2. V-prezes Mgr. Zbigniew Rybka
3. Sekretarz – Zygmunt Kret
4. Skarbnik – Jerzy Miśkiewicz
5. Gospodarz – Alfred Kozłowski
6. Członek Zarządu – Władysław Socha
7.      „             „         - Zdzisław Wójcik
8.      „            „          - Czesław Zgórski
9.      „            „          - Edward Gajak

Komisja Rewizyjna:

1. Jan Marciniak
2. Wiesław Kunz
3. Ludwik Karczmarz”

W dniu 11 listopada 1957 roku stowarzyszenie p.n. Polski Związek Krótkofalowców  Oddział w Lublinie zostało wpisane  w ewidencji stowarzyszeń i związków pod L. Rej. 4. Str. 166. Na jesieni 1957 roku Lubelski Klub Krótkofalowców otrzymał licencję i znak wywoławczy SP8PLU. To pozwoliło występować oficjalnie jako prawnie uznana organizacja, co było ważne bo jak to stwierdzono w jednym ze sprawozdań z roku 1959  w roku 1958 rozpowszechnianie były plotki  przez przeciwników PZK, że jest to organizacja „nieprawna i konspiracyjna”.   W tamtym czasie tzn. w drugiej połowie lat 50-tych podejrzenie, że  jakaś organizacja jest konspiracyjna groziło bardzo surowymi karami i więzieniem.  Zarząd Oddziału PZK w Lublinie, aby zaprzeczyć takim pogłoskom zorganizował dyżury sekretariatu Oddziału  trzy razy w tygodniu. Ponadto został zorganizowany pierwszy kurs  radiokomunikacji, który trwał od lutego do czerwca 1958.  Zarząd podjął też działania mające na celu pozyskanie sprzętu dla członków klubu od różnych organizacji. Jak wspomniano w sprawozdaniu był to w znacznej mierze złom radiowy, który został rozdysponowany członkom PZK. Z różnych organizacji i instytucji pozyskano dla oddziału blachy  aluminiowe i kątowniki aluminiowe, drobny sprzęt pomiarowy, meble biurowe do sekretariatu Oddziału.  Praca w sekretariacie też nie była łatwa, gdyż w pomieszczeniach oddziału mieścił się również współlokator – Zarząd Inwestycji Zamku.  Sytuacja była ciężka, gdyż w trzecim kwartale 1958 została uszkodzona  radiostacja klubowa oraz w odbiorniku HRO zostały spalone lampy – oczywiście sprawcy pozostali nieznani.

Reaktywacja Polskiego Związku Krótkofalowców w roku 1957 i utworzenie Lubelskiego Oddziału PZK wyzwoliło wielki potencjał rozwojowy.  Technika radiowa była ciągle nowa, atrakcyjna i rozwijała się bardzo szybko. Liczne publikacje techniczne w pismach poświęconych krótkofalarstwu pokazywały jak zbudować nadajnik, odbiornik czy też antenę. Nie było to proste, bo dostępność wielu części była nie zawsze zadowalająca.  Za atrakcyjnością   krótkofalarstwa przemawiało również to, że dawało ono  możliwość bezpośredniej łączności z innymi osobami z całego świata.  Z pomocą krótkofalowcom przychodziły kluby, których powstawało coraz więcej. Były one miejscami, gdzie  można było wymienić doświadczenia, spotkać się z osobami o podobnych zainteresowaniach.  Kluby prowadziły szkolenia przygotowujące do egzaminu na świadectwo uzdolnienia, instruktorzy pomagali młodym adeptom w budowie urządzeń radiowych, kluby wreszcie  w miarę możliwości pomagały członkom w zaopatrzeniu się w różne części do budowy własnych urządzeń.

Na podstawie niepublikowanego, opracowanego w maszynopisie,  sprawozdania p.t. „ P.Z.K. OKRĘG SP8 – LUBLIN. ZARYS DZIAŁALNOSCI I ROZWOJU w latach 1957 – 1967”, autorstwa W. Sochy SP8SZ – Sekretarza Technicznego ZOW P.Z.K. Lublin,  można zauważyć następującą statystykę:

W latach 1962 – 1967  wyszkolono 84 nadawców, z czego Klub PZK w Lublinie (SP8PLU) 19 nadawców, Miejski Klub LOK (SP8KAF) – 33 nadawców, Klub PZK w Białej Podlaskiej (SP8PBP) - 5 nadawców.

Lubelskie kluby i stacje są widoczne nie tylko w kraju ale i za granicą.  Wielu nadawców ma potwierdzone wysokie osiągnięcia we współzawodnictwie dyplomowym. Według stanu na 1967 roku czołówka lubelskich nadawców jest następująca: 

Pierwsze miejsce pod względem ilości posiadanych dyplomów ma Z. Rybka SP8HR. Posiada on jako pierwszy w Polsce i nieliczny w Europie najwyższy dyplom krótkofalarski ‘TOP HONOR CHC” za uzyskanie 200 różnych dyplomów.

Drugie miejsce należy do E. Kawczyńskiego SP8CK za posiadanie 159 różnych i bardzo trudnych do zdobycia dyplomów, jak m.in. WAZ PHONE (2-gi w Polsce) oraz wiele dyplomów za czołowe miejsca w zawodach krajowych i międzynarodowych.

Trzeci w tej klasyfikacji W. Socha SP8SZ posiada również najważniejsze dyplomy krótkofalarskie jak WAZ, DXCC 200, WAC/YL, oraz bardzo atrakcyjny i trudny do zdobycia  dyplom „Maritime Mobile” za potwierdzone QSO z 30 okrętami różnych narodowości z całego świata.

M. Bartnik SP8CP – ma spełnione warunki na przeszło 200 dyplomów. W okręgu SP8CP ma najwięcej nagród za czołowe lokaty w krajowych i międzynarodowych zawodach krótkofalarskich.

Z młodej kadry (rok 1967) najwięcej dyplomów za czołowe miejsca w zawodach krajowych i międzynarodowych  posiada R. Rydzewski SP8ARY  z Kraśnika.

K. Korzan SP8AVB jeden z pierwszych w Lublinie fonistów SSB. Należy pamiętać, że w latach 60-tych  SSB było nowością. Urządzenia do nadawania  SSB nie były proste w budowie, biorąc pod uwagę  technikę lampową,  jakość i dostępność części.

W dniu 25 lipca 1963 roku Rozporządzeniem Rady Ministrów uznano PZK za Stowarzyszenie Wyższej Użyteczności (Dz.u R.P. Nr 34, poz. 197) i nadano przywilej wyłączności w zakresie kierowania całokształtem spraw krótkofalarstwa na obszarze Polski, oraz w zakresie reprezentowania krótkofalarstwa polskiego w organizacjach międzynarodowych.

W okresie 1957 – 1967 skład zarządu nie ulegał większym zmianom. Od października 1965 roku prezesem Oddziału był mgr Zbigniew Rybka SP8HR, wiceprezesem – ppłk Lech Gabski SP8AIS. Sekretariat Oddziału w sposób wzorowy prowadził cały czas inż. Władysław Socha SP8SZ. Skarbników było dwóch: w latach 1957 – 1961 – Jerzy Miśkiewicz SP8TK, a w latach 1962 – 1967 – Kazimierz Wojniak SP8MG. W początkowym okresie istnienia Oddziału PZK w Lublinie  wielu członków zarządu bardzo wyróżniało się się w pracy na rzecz związku. Byli to: inż. Wiesław Wolski Sp8TM, mgr inż. Antoni Marcelewicz SP8UJ, Jan Marciniak SP8AIZ, Stanisław Oleksy SP8AVC, Michał Bartnik SP8CP.

Radiokluby podjęły intensywną akcję szkoleniową,  przygotowującą do egzaminu na świadectwo uzdolnienia.  W latach 1966 – 1967 wyszkolono 84 nadawców z czego w klubie SP8KAF -  33 nadawców, w klubie SP8PLU – 19 nadawców.  Najaktywniejszymi klubami w oddziale lubelskim były:

Klub PZK Lublin – SP8PLU

Klub PZK Biała Podlaska – SP8PBP

Klub Miejski LOK w Lublinie – SP8KAF

Klub KW MO w Lublinie - SP8KCP

Klub LOK w Kraśniku Fabr. – SP8KBM

Plany na  następne lata  były bardzo ambitne. Wynikały one z dużej atrakcyjności radia jako środka komunikacji, radio a ściślej radiostacja dawały nieograniczone możliwości kontaktów na telegrafii lub fonii z nadawcami z całego świata. Dzisiaj w XXI wieku może nie jest to szczególnie atrakcyjne, mając do dyspozycji internet i telefonię  komórkową. Jednak pod koniec lat 60-tych barier utrudniających kontakt ze światem było wiele: wielkie trudności w otrzymaniu paszportu, wysokie koszty podróży za granicę – dla przeciętnego obywatela praktycznie nieosiągalne,   konieczność przejścia przez długą i nie do końca jasną procedurę uzyskiwania paszportu i przygotowania do wyjazdu. Amatorska łączność radiowa   z nosiła wiele z tych ograniczeń. Co prawda z pomocą radia nie można było fizycznie podróżować.  Jednak dla wielu nawet taki kontakt z ludźmi z całego świata, często z egzotycznych i dalekich krajów, był bardzo atrakcyjny.  

Opracował: J. Kowalski SP8HPW