Lubelski Oddział PZK w latach 1984–1988

Prezesem Oddziału Lubelskiego PZK został wybrany na trzecią kadencję ppłk Józef Wójcik SP8HNO. Kadencja ta trwała od 28 października 1984 r. do 10 kwietnia 1988 r. Zarząd Oddziału liczył dziewięć osób i funkcjonował w następującym składzie:

• Prezes Zarządu – ppłk Józef Wójcik SP8HNO

• Wiceprezes ds. organizacyjnych – Miron Papliński SP8UA

• Wiceprezes ds. technicznych – Kazimierz Korzan SP8AVB

• Wiceprezes ds. szkolenia i młodzieży – Zbigniew Wetoszka SP8GBD

• Sekretarz – Jerzy Miśkiewicz SP8TK

• Skarbnik – Jerzy Turyła SP8GWT

• Manager ds. KF – Czesław Ługowski SP8JM

• Manager ds. UKF – Henryk Żurański SP8DHJ

• Manager ds. sprzętowych – Janusz Walicki SP8DXN

Oddziałowa Komisja Rewizyjna pracowała w składzie:

• Przewodniczący – Tadeusz Krzęciewski SP8AWL

• Sekretarz – Krzysztof Banach SP8BAF

• Członek – Adolf Zieniuk SP8FIV

Skład Zarządu ulegał zmianom w trakcie kadencji. W maju 1985 r., z przyczyn osobistych, z pracy w Zarządzie zrezygnował kol. Czesław Ługowski SP8JM. Ze względu na brak chętnych funkcja managera KF przez blisko rok pozostawała nieobsadzona. W czerwcu 1986 r. zaproponowano Henrykowi Żurańskiemu SP8DHJ przejęcie obowiązków managera KF, natomiast Zbigniewowi Olendrowi SP8AOV – funkcję managera UKF. Obie propozycje zostały przyjęte.

We wrześniu 1987 r. Zbigniew Wetoszka SP8GBD złożył rezygnację z pracy w Zarządzie PZK, ze skutkiem od IV kwartału 1987 r. Jako przyczynę podał sprawy rodzinne oraz nadmiar innych obowiązków.

Liczebność nadawców w Oddziale Lubelskim wynosiła 193 osoby według stanu na 15 października 1984 r., natomiast na koniec kadencji, tj. 30 marca 1988 r. – 308 osób. Była to jednak liczba mniejsza niż w dniu 12 grudnia 1981 r., kiedy oddział liczył 358 nadawców. Dane te, odnoszące się do konkretnych dni, nie oddają w pełni dynamiki zmian w trakcie kadencji. W tym okresie zmarło sześciu członków (SP8QF, SP8ENE, SP8ADL, SP8CSF, SP8DJC oraz SP0179-LU). Ponadto:

• 14 członków przeniesiono do innych okręgów,

• 34 osoby skreślono z listy członków,

• 2 osoby zrezygnowały z członkostwa w PZK,

• 2 osoby zostały wykluczone z PZK.

Skutki stanu wojennego były wciąż wyraźnie widoczne. Odbudowa stanu osobowego oddziału trwała przez całą kadencję i nie doprowadziła do osiągnięcia poziomu sprzed 13 grudnia 1981 r.

W sprawozdaniu z działalności Oddziału za lata 1984–1988 jako główne przyczyny spadku zainteresowania krótkofalarstwem oraz zmniejszenia liczby członków wskazywano:

• bardzo zły stan wyposażenia technicznego klubów, trudności w dostępie do części i podzespołów oraz brak możliwości technicznych budowy urządzeń radiowych zarówno w klubach, jak i w warunkach domowych;

• wzrost zainteresowania młodzieży techniką komputerową (głównie grami), telewizją satelitarną oraz sprzętem wideo;

• przedłużający się kryzys społeczno-ekonomiczny w Polsce, który powodował, że priorytetem stawało się zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych, kosztem działalności hobbystycznej, w tym krótkofalarstwa.

Mimo dużego zaangażowania i pozytywnej pracy Zarządu, kadencja 1984–1988 jednoznacznie pokazała wielowymiarowe skutki wprowadzenia stanu wojennego. W sprawozdaniu Prezesa Zarządu (pisownia oryginalna) czytamy m.in.:
„Przerwa w działalności spowodowana wprowadzeniem stanu wojennego, przeciągający się proces weryfikacji i wydawania zezwoleń, a także skutki psychiczne spowodowane tym stanem wpłynęły niekorzystnie na możliwości wznowienia i prowadzenia właściwej pracy w klubach. (…) Nie budowało to atmosfery do działalności szkoleniowo-sportowej.”

W sprawozdaniu wyraźnie zaznaczono, że nadchodzące zmiany społeczno-ekonomiczne będą w coraz większym stopniu kształtowały podejście krótkofalowców do własnych zainteresowań. Coraz częściej analizowano przedsięwzięcia od strony ekonomicznej. Przykładem było postępowanie z radiotelefonami przekazywanymi nieodpłatnie do PZK – w drugiej połowie kadencji coraz częściej były one odsprzedawane do przedsiębiorstwa „BOMIS”, gdzie można było je nabyć.

Składki członkowskie zaczęły być opłacane nieregularnie, często dopiero po pisemnych upomnieniach. Należy przy tym pamiętać, że składki przeznaczone były wyłącznie na cele statutowe, natomiast koszty funkcjonowania PZK (etatowi pracownicy, czynsze, opłaty stałe) pokrywano z dotacji państwowych.

W trakcie kadencji kilka stacji klubowych pracowało pod znakami okolicznościowymi, nadając z lokalizacji innych niż stałe, głównie podczas obozów wakacyjnych. Szczególnie głośnym wydarzeniem była praca stacji okolicznościowej SN8JP podczas wizyty papieża Jana Pawła II w Lublinie. Organizację pracy stacji powierzono Lubelskiemu Klubowi Krótkofalowców SP8PLU, traktując to jako wyróżnienie z okazji 30-lecia klubu. Stacja pracowała od 8 do 14 czerwca 1987 r., nieprzerwanie przez 156 godzin, nawiązując 7120 łączności ze stacjami z 120 krajów emisjami CW, SSB i RTTY.

W tej kadencji uruchomiono także nadawanie komunikatów oddziałowych w paśmie UKF, na co uzyskano zgodę właściwych organów, w tym Głównego Inspektoratu PIR. Komunikaty były nadawane od grudnia 1986 r., w co drugi poniedziałek miesiąca, przez stację SP8PLU.

Działalność szkoleniowa była znacznie ograniczona. Wiele klubów po stanie wojennym nie powróciło do poprzednich siedzib, co wymuszało poszukiwanie nowych lokalizacji. Klub SP8PBP nie znalazł nowego lokalu i praktycznie zaprzestał działalności. O skali szkolenia świadczy liczba wydanych licencji:

• 1985 r. – 25 licencji,

• 1986 r. – 26 licencji,

• 1987 r. – 7 licencji.

Działalność sportowa obejmowała udział w zawodach krajowych i międzynarodowych. Do najważniejszych zawodów krajowych należały coroczne zawody z okazji rocznicy Manifestu PKWN, rozgrywane 22 lipca. Po przerwie spowodowanej stanem wojennym wznowiono je w 1984 r. Frekwencja przedstawiała się następująco:

• 1984 r. – 229 stacji, w tym 20 „lubelskich”,

• 1985 r. – 165 stacji, w tym 22 „lubelskie”,

• 1986 r. – 227 stacji, w tym 44 „lubelskie”,

• 1987 r. – 185 stacji, w tym 43 „lubelskie”.

Najaktywniejszymi stacjami klubowymi były SP8KBM, SP8KDF, SP8KGI oraz SP8KEA. W zawodach międzynarodowych wyróżniały się m.in. SP8EMO, SP8UFO, SP8IMG, SP8FNA, SP8GSC, SP8JUR, SP8LZC oraz klubowa SP8KBM, osiągająca bardzo dobre wyniki również w skali światowej. W pasmach UKF w pracy DX emisjami CW i SSB szczególnie aktywne były stacje: SP8CK, SP8NCJ, SP8AOV, ZP8ZHY oraz SP8JRQ.

Oddziałowe Biuro QSL do połowy 1986 r. było wzorowo prowadzone przez kol. Świecińskiego SP8ARK. Z powodu pogarszającego się stanu zdrowia oraz warunków domowych musiał on zrezygnować z funkcji QSL-managera. Biuro przeniesiono do siedziby Oddziału, jednak również tam ograniczone warunki lokalowe utrudniały jego sprawne funkcjonowanie. Doraźnie obsługę kart QSL zapewniali SP8JRQ, SP8LZG oraz SP8DHJ. Obrót kart QSL wynosił:

• 1985 r. – 19 tys. kart (ok. 53 kg),

• 1986 r. – 22,5 tys. kart (ok. 64 kg),

• 1987 r. – 26 tys. kart (ok. 68 kg).

Działalność popularyzatorska ograniczała się głównie do pracy stacji okolicznościowych z okazji świąt, rocznic i ważnych wydarzeń. Znaki okolicznościowe uzyskane na wniosek OW PZK w Lublinie i zatwierdzone przez PIR obejmowały m.in.: SP0ZMW, SP0ZZ, SP0ONZ, SN0OC, SP0KDB, SP0KEA, SP0PLU oraz SN8JP.

W dniu 10 kwietnia 1988 r. zakończyła się trzecia kadencja ppłk. Józefa Wójcika SP8HNO na stanowisku Prezesa ZOW PZK w Lublinie. Podczas Walnego Zjazdu Sprawozdawczo-Wyborczego, po złożeniu sprawozdania za lata 1984–1988, złożył on oświadczenie, że nie będzie kandydował na kolejną kadencję ani do Zarządu, ani na stanowisko Prezesa.

Zmiany wywołane wprowadzeniem stanu wojennego miały głęboki i długotrwały charakter, obejmując niemal wszystkie aspekty działalności krótkofalarskiej. W sprawozdaniach wielokrotnie podkreślano trudną sytuację społeczno-ekonomiczną kraju, problemy z powrotem do realiów sprzed 13 grudnia 1981 r. oraz malejące zaangażowanie członków PZK – w tym członków Zarządu – w działalność społeczną. Jak pokazały kolejne lata, zwłaszcza przełom 1989–1990, nadchodzące zmiany ustrojowe miały istotny wpływ również na środowisko polskich krótkofalowców.

Opracował: Jerzy Kowalski SP8HPW