Zbigniew Rybka SP8HR

Jeden z prekursorów krótkofalarstwa na Lubelszczyźnie.  Działalność krótkofalarską rozpoczął  w roku 1929 samodzielnie konstruując nadajnik i pracując pod wybranym przez siebie znakiem SP3ZR. Wniósł bardzo duży wkład w rozwój krótkofalarstwa w Polsce oraz na Lubelszczyźnie.  Przez wiele lat był przewodniczącym Sądu Koleżeńskiego przy PZK. Poniższy tekst pochodzi od Jerzego Miśkiewicza SP8TK, współpracującego przez wiele lat ze Zbigniewem Rybką SP8HR (Jerzy Kowalski, SP8HPW).

Zbigniew Rybka SP8HR urodził się 12.10.1909r. w Kraśniku. Krótkofalarstwem zaczął się interesować szkole średniej. Mając 14 lat zbudował nadajnik QRP (Hartley) oraz odbiornik krótkofalowy 0-V-1.

W sposób nielegalny wszedł w posiadanie znaku SP3ZR. Jednak w obawie przed ewentualnymi konsekwencjami ze strony szkoły szybko zawiesił swa działalność. Rozebrał nadajnik. Po zdaniu matury rozpoczął studia prawnicze choć marzyło politechnice na, którą nie mógł sobie pozwolić ze względu na trudna sytuacje materialną. Równolegle pracował zarobkowo jako radiotechnik. W roku 1931 powrócił do krótkofalarstwa. Zapisał się do Polskiego Klubu Radio Nadawców w Warszawie i otrzymał licencję nasłuchową PL-423.Przez cztery lata był aktywnym nasłuchowcem-zyskał miano najaktywniejszego SWL SP. Z jego wyczynami można się zapoznać wertując kartki „Krótkofalowca Polskiego" z lat 1931-35. W wyniku porządkowania znaków SWL jego znak został uzupełniony o literę L (SPL-423) co ułatwiało obieg kart QSL.

Pierwszą licencję nadawcy uzyskał w 1935 roku ze znakiem SP1KG. Pod tym znakiem pracował do końca sierpnia 1939 roku i przeprowadził kilka tysięcy QSO w tym setki łączności DX-owych. Dodać należy, że SP8HR pracował z mocą około IW, która była uzależniona od stanu baterii anodowej. Zaliczył łączności potwierdzone kartami QSL z wszystkimi kontynentami. Zaliczył pierwsze OSO SP-Honduras Brytyjski (N/P1AA). Pod koniec lat trzydziestych zakłada pierwszy w Polsce zastęp krótkofalarski. Jego członkowie nasłuchowcy zdobyli pierwsze miejsca w zawodach zorganizowanych przez Główną Kwaterę ZHP. Był członkiem Kadry pierwszego Ogólnopolskiego Obozu Harcerskiego dla Krótkofalowców latem 1939 roku. Uczestnicy obozu, rzecz jasna już po wojnie uzyskali licencje. W ich gronie byli między innymi: SP5FK, SP6FL, SP9EK, SP9EU.

Okupację spędził w Kraśniku. Pod koniec wojny został osadzony w więzieniu. Po wyzwoleniu wstąpił ponownie studia na Wydział Prawa i Nauk Społecznych, które ukończył w 1946 roku. Kolejnym etapem edukacji była aplikacja sądowa i prokuratorska początkowo w Sądzie Grodzkim w Kraśniku a następnie w Sadzie Okręgowym oraz Prokuraturze Okręgowej w Radomiu. Kolejno rozpoczął aplikacje adwokacką. Po zdaniu egzaminów podjął pracę w Zespole Adwokackim nr lw Kraśniku.  W latach 1950-52 pracował w Zarządzie Okręgowym Społecznego Komitetu Radiofonizacji Kraju w Lublinie. Za tą pracę otrzymał Złotą Odznakę SKRK.

Po zakończeniu wojny wznowił działalność w 1957 roku. Otrzymał zezwolenie nr 401/A z dnia 4 lutego 1957 roku. Od tego czasu pracował pod znakiem SP8HR. Przez dwadzieścia lat przeprowadził ponad 100 000 łączności z 250 podmiotami.  W rachubę wchodziły wszystkie dostępne wtenczas pasma KF, głównie na CW. Zdobył ponad 200 dyplomów w tym tak cenne jak Top Honors CHC za 200 dyplomów z wszystkich kontynentów QRP. To był drugi tego typu dyplom na świecie. Jak pisze w swoich wspomnieniach, nigdy nie przekroczył mocy 25 W. W 1984 roku został członkiem OTC.

W roku 1992 Zjazd Krajowy Nadał mu godność członka Honorowego PZK. Przez kilka kadencji był prezesem ZOW PZK w Lublinie a w latach 1960 – 1985 był Przewodniczącym Głównego Sądu Koleżeńskiego  ZG PZK. Wchodził w skład Zarządu SP DXC. Przez wiele lat był kierownikiem sekcji dyplomowej tegoż klubu. Był współautorem książki pot tytułem „Historia Krótkofalarstwa Polskiego". W 1959 roku wydał nakładem ZOW PZK w Lublinie broszurę "Dyplomy Krótkofalarskie". Bardzo angażował się w działania harcerzy krótkofalowców. Klub QRP mianował go Honorowym Członkiem Klubu.

Za działalność na rzecz PZK otrzymał Odznakę Honorową PZK (Nr 008). Otrzymał Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski.

Jesienią1980 roku uczestniczył w ciężkim wypadku samochodowym. Przeszedł na emeryturę. Ostatnie lata życia mieszkał w Lublinie. Zmarł 13 sierpnia 2003 roku i jest pochowany na cmentarzu parafialnym w Kraśniku.

Opracował: Jerzy Miśkiewicz SP8TK